Frodo, Michael Boogerd en Gandalf op de Salkantay trekking

Zondag 4 januari, Bay Islands, Utila, Honduras

Voordat er een verslag komt van de nieuwe avonturen, is het eerst even tijd om ieder een gelukkig nieuwjaar te wensen. Bij deze dus..en voor ieder hoop ik dat alle wensen mogen uitkomen in 2009. Voor mezelf wens ik dan mijn externe harde schijf terug (met daarop al mijn foto´s en leven

Momenteel, zoals je ziet, is de tijdelijke thuishaven Utila, Honduras. Een niet heel vervelend plekje om door te brengen. Strand, duiken, snorkelen, hangmat, daarbij meteen de opmerking dat het erg idylisch is, tenzij je natuurlijk niet iets verkeerds eet natuurlijk

Anyway, daar is ORS voor. De verhalen van Midden Amerika komen zodra betere internet voorzieningen want het uploaden van foto´s gaat erg traag.

Dit was even de note van de Redactie, en dan nu nog even een verhaaltje uit Zuid Amerika het staartje La Paz, Cuzco, Maccu Pichu en La Paz... een mooi afsluiter..

Maar voor het spectakel stuk kan ik kort zijn: Maccu Pichu....

Zoals Frodo zich voelde in 3 boeken Lord of the Rings...

Zoals Michael Boogerd zich voelde na de heroische overwinning Tour de France 2002, LA PLAGNE

Zoals GANDALF (Film Lord of the Rings) zijn staf hief op de witte berg..

Zo voelde ik mij na 5 dagen Salkantay trekking, 86 km in vier dagen, loodzwaar, fantastisch, overweldigend, overwonnen, met als laatste dag het heroische slotstuk waarbij Maccu Pichu als ware beloning, en de topping on the ice: the Wayna Picchu.

als een elegante thriller, die bijblijft., zo voel ik me na het zien van MP...

De foto´s zeggen meer dan 1000 woorden,

- FIN -

Op naar de afdaling met de M-bike, the most dangerous road of the world, La Paz

Marching Powder, een man met een mes...

¨Marching Powder¨..La Paz, San Pedro Prison nog ergens in 2008..

¨Een man met een mes¨, stamel ik en hij heeft het op mij voorzien. Brett, Craig en Maarten sperren hun ogen van verbazing, Rick´s mond staat open…

Na aandringen en drammen van mijn kant, gaan Brett, Craig en Maarten overstag, we vertrekken naar San Pedro, de beruchte gevangenis van La Paz. Er zijn geen officiele tours voor dit uitstapje, geen aanduidingen of tourist information. Toch weet elke backpacker van deze must see operatie, weliswaar niet zonder risico.

Eenmaal voor de gevangenis, lopen we, zoals men ons verteld heeft te doen, voor de gevangenis een beetje de toerist te spelen. Ernesto komt na 2 keer op ons af, na een snelle deal staan we voordat we het weten in een aftans hokje, geld te schokken, mooi. Ik vind het nu al een avontuur..

Gepakt en gezakt met sigaretten en Skittles en MM´s, na wat omkoopgeld voor bewakers, regelaartjes zijn we 1000 Bolivianos verder, staat we voor een tafel met 6 bewakers, een hek waarachter de gevangenis schuilt. Handen en armen wurmen zich door het hek, een heel bedrukkend gevoel, vooral als je nog naar binnen moet. Nadat ik nummertje 9 op mijn arm krijg en een vermelding als gast in het grote bewakers logboek, vervolgen we onze weg, ¨the gate is open¨

Het hek opent zich, 6 mannen komen op ons af, niet al te frisse jongens, waarvan eentje onze gids blijkt, de rest bewaakt ons. Manuel heet hij en zo verdient hij wat bij...Overigens waren we in de veronderstelling dat er een aparte route was voor bezoekers, enzo, maar gelukkig was dit niet zo.

Vervolgens lopen we in sectie 1, krijgen een korte briefing van onze grote vriend, de ¨ gecokede tourbegeleider¨, die naar zijn eigen zeggen zit voor wat ¨drugs¨.

Zo verteld Manuel, de begeleider van dit tourtje, dat er ongeveer 1500 personen gevangen zitten. Er overlijden er 4-5 per maand door mysterieuze ´causes´. Zo legt hij uit dat de gevangenis een wereld op zich is met eigen wetten, regels, procedures en eigenlijk een eigen economie is. In deze gevangenis betaal je voor een cel, bed, dorm, geen geld is geen slaapplek. Je betaald als het ware, dus voor je verblijf, kun je dat niet dan kom je in een sectie waar je niet wil zijn.

In deze economie is het nodig jezelf staande te houden door het maken of jezelf nuttig maken. De een doet dit door tourguide te spleen of speelgoed te maken uit blik, de ander verft, kookt of..coked Want het belangrijkste goed hier in deze economie, waar het om draait, is ¨COCA¨, COKE of COCAINE. De gevangenis is hoe gek het ook klinkt één van de grootste cocainefabriekjes van La Paz. s´Nacht is het moment van trading, op (Wall) Coke Street.

Zo zien we als eerste het hospitaal, waar je onder embarmelijke omstandigheden kan sterven. Vervolgens langs (eet)winkeltjes, de fitness ruimte, het biljartlokaal, de kapper en zien we de schoenmaker aan het werk. Overal waar we zijn, er zijn verschillende sections, zien we kinderen spelen, vandaar dat onze MM´s en Skittles een groot goed waren. Elke sectie heeft zo zijn verhaal, zijn eigen status, wetten en beschermheer. Vaak zit het verspreid met drugsdealers, verkrachters, moordenaars en elke sectie heeft een verschil qua welstand. Kun je veel betalen heb je een betere kamer in een betere sectie. Overigens zitten de verslaafden apart. Manuel verteld dat dit overigens wel een wassen neus is, je bent zo over de daken geklommen om wat drugs te scoren.

Plots, vanachter een groepje mensen komt een man op me af met een zelfgemaakt mes. Ik schrik me echt helemaal wezenloos. De 6 gevangengen die door moeten gaan als bewakers doen niets, ze zien het niet. Ik kijk versufd rond. Dit is het moment dus.. dit is het risico. Zo makkelijk is het, dat is hier wat een mensenleven waard is, denk ik. En hij komt op mij af. Ik zie hem komen met het zelfgemaakt mes en .....hij maakt een beweging, en hij lacht.. De 6 andere lachen met hem. Het is een grapje, dat we niet kunnen waarderen, ik lach, maar ben echt niet blij. Je voelt je echt op dat moment machteloos..Ik ben niet op m´n gemak, eigenlijk niemand, je voelt het..het krioelt..

We zien pleintjes, sauna´s, het befaamde zwembad waar volgens het boek ¨Marching Powder¨ de mensen verdwenen. Kleine celletjes met matrassen en het stinkt. De electriciteit is houtje touwtje..

Zo lopen we van sectie naar sectie. Moordenaars, drugsdealers, verkrachters. Een man klampt mij aan, hij heeft zijn vrouw vermoord en hij was vroeger een politieman. Hij deed het samen met zijn dochter en hij wijst...Ik zeg weinig terug, de man begint tekeer tegaan, zonder enige reden. Ik sta..

We bezoeken de cel van Manuel waar hij ons zijn stalen pijp laat zien, een boksbeugel etc, dit allemaal ter verdediging. Vooral s´nachts, zegt de gecokede Manuel.

RED POOL: Zoals elke gevangenis zijn kinderverkrachters personae non gratae. Daarvoor zijn/waren speciale zwembaden, rondom het bad werden dolken geplaatst en zo kon de kinderverkrachter er niet meer uit. Men liet ze creperen in the RED pool en men sloeg dit ritueel lachend gade totdat de gevangene zichzelf zo vaak gestoken had, dat de dood erop volgde. Red Pool, hard, effectief, bizar en schokkend.

We tippen de trippende Manuel in een klein kamertje, waar ieder zich verzamelt heeft, we geven onze laatste sigaretten weg, de MM´s, de Skittels had ik al weggegeven aan de kleine kinderen, die daar wonen. We betalen onze laatste ´camerafee´voor de foto´s. Hier en daar zien we de coke deals nog gesloten worden. Ik wil weg, het benauwd, ik lees het boek wel, Marching Powder, want hoe is het hier ´s-nachts in hell´s name..

Tip: boek 'Marching powder' van Rusty Young. Het boek beschrijft de verhalen van Thomas McFadden die 4 maanden in de gevangenis gewoond

Episode, Ode aan de Boliviaans bus, La Paz..

Uyuni - La Paz, en la noche de sábado a domingo, vamos de La Paz, caramba.

Ode aan de Boliviaanse bus, a real experience..

In eerste instantie waren we, de Uyuni groep, erg content met onze 80 Bolivianos-deal richting La Paz. Zo buikten we nog even gelukkig uit in Uyuni en waren we klaar voor onze nachtrit naar La Paz.

Al met al al een mooie ervaring, die ik jullie niet wil onthouden. Gelukkig werden de prachtverhalen van Arjen B, Mark K. en Marcel R. bevestigd, waarvoor dank, tijdens deze dwaze rondrit in de ´Garlic Chicken bus´, natuurlijk te vol, overboekt en overladen....

¨Plekje 32 was de mijne..¨, in een pracht van een bus, waarvan ik helaas vergeten ben een kiekje te nemen, maar neem van mij aan, een prachtexemplaar. Met een authentieke uitstekende lange neus, mooi groen gekleurd, rode en witte strepen, met van die oude wit zwart gestreepte banden en een voorruit die natuurlijk kapot is, (heb ik al in een bus gezeten met geen kapotte voorruit) in ieder geval heeft men getracht de voorruit te maken met wat tape en is ´ie´ iets te veel geblindeerd. Mooi!

Voor het interieur gebruiken we hier en daar wat ornamentjes, die het geheel binnen wat opfleuren en hetgeen maakt tot een soort religieuze bijeenkomst of enge temple. Daarbij, krijg je, laat ik het zo zeggen een hoop authentieke dingetjes en vooral authentieke mensjes met echte bagage, levend al dan niet levend, riekend in ieder geval. (lees kippen, en ander spul, ik dacht te herkennen, hooi, vlees, chinees eten ofzo..)

Voeg aan dit verhaal een kleine, iets te dikke, zweterige chauffeur met snor toe, waarvan de wallen tot op de grond reiken en het stuur groter is dan zijn armen. Daarbij vergeet ik te melden dat plekje 32 achterin is.

Natuurlijk zit onze groep verspreid, mijn buurman links, tja, uhm, maar nog veel irritanter is één van de ´indigious people´ in het gangpad. En natuurlijk zit ´ie´ met z´n handeltje en zijn vrouw ook naast mij. Het gevecht om de armleuning is overigens gewonnen door mij, dit na een gevecht van slechts 2 uur in het donker, echt waar, (rocky tune volgt) helaas heb ik op mijn beenruimte een beetje moeten toegeven. Waar blijft de muziek ...

Anyway plekje 32, en één keer raden waar de Box-Speaker zat. Amper na vertrek vond de chauffeur het nodig om de nacht door te komen met wat muziek. Mijn gekregen ducktape van Arjen doet in dit verhaal zijn echte nuttige intrede. Het tapen van de Box..., niet dat het helpt maar toch. Het kussentje van Marie Louise en Danielle leg ik stiekem een beetje tegen mijn buurman, en probeer de slaap te vatten.. Aangezien het al 21.00 en stekendonker is, want waarom zou je de verlichting aan doen in een nachtbus.

Na een uurtje of vijf volgt de eerste stop. Ik vraag me af of er nog asfalt komt, asfalt, perdone... Anyway, in het donker komen we erg vroeg aan in La Paz. Veilig en een prachtig verhaal verder. Bedankt Boliviaanse Bus, bedankt, wat een vette ervaring.

Vervolgens nemen we een dankbare stille taxi van het Busstation van La Paz, en checken we in in hostel ´Wild Rover´, zo voelde mijn bus ook, we douchen en we gaan naar bed, we zijn kapot. De muziek dendert nog na in mijn droom, over een paar uurtjes pakken we La Paz, op naar de Prison van La Paz.

Dit even terzijde, gewoon even een verhaal,ik vond dat de Boliviaanse bus een plekje mocht krijgenop dit Blog..

Op naar het verhaal Prison...LA PAZ...

Coca cola deel 2

Anyway, op voor de Uyuni tour met Jeep, de groepen worden geformeerd. Ik heb me bij 2 Ozzie´s gevoegd, dat leek mij
een goede zet. Daarna na een weloverworgen inspectie opperden we een JEEP, waarvan we dachten, mwaaah die gaat het wel redden tot
aan Uyuni. De groep wordt verder aangevuld met een
knotsgekke, doch lelijke maar wel erg leuke Portugese(Ines), een Zwitserse (Nina) samen met Dutchie Maarten. Zo zijn Brett, Rick en Craig klaar voor de tocht en we kruipen in de Jeep.

Zo bleek later een gouden formatie, waar nog lang over nagepraat
zou worden. LOL...

Up and running, time for some action...Nu weet ik, dat jullie niet van lezen houden of luie lezers zijn, dit zeg ik, om maar weer eens
een cliche van stal te halen, beelden zeggen meer dan woorden, met andere woorden we hebben altijd de foto´s nog. Zie foto´s ....

Overigens ga ik Donderdag tijdens deze trip aan de Coca thee, briljant het helpt en hoe. Mijn hoogteziekte verdwijnt en ik krijg er iets voor terug. Eventjes vlieg ik, en tijdens de tocht opper ik een nieuwe theorie voor Worldpeace. De theorie valt goed in de JEEP, lachen gieren brullen.
De theorie Funny animals for world peace, als je wilt kun je mij ernaar vragen, dan leg ik je dit graag uit, anyway... Mijn trekking.....

Puntsgewijs: aiaiaiaiaiaiia wat een geweldig natuursensatie...
OOOOOOOOOOOhh fantastisch.....o

Dag 1
- White Lake, omgedoopt als ´Wit Watertje´
- Green Lake, ´Groene Galderse Meren´
- Dahli stones, ´Schattige Steentjes´
- lunch
- Hot springs, ideaal om uit te buiken na de lunch
- Geisha´s
- Red Lake,
- Town
- Diner
- Pigging, een leuk spelletje meegenomen door ‘one touch Dutch Q' een
lange avond tot gevolg

Dag 2
Vroege ochtend, ochtend wandeling, the stones, Lama watching, 2 villages, diner, Pigging, deel 2, sterrenkijken, en wederom laat en weer vroeg op, want de ochtenden zijn geweldig.

Dag 3
Zoutvlaktes...ai woorden schieten te kort...

De groep is geweldig, de sfeer te gek, onze groep is actief, zowel s'ochtends als s'avonds. Het is zelfs zo dat andere mensen van andere groepen zich graag aansluiten bij ons, Helaas onze Jeep is vol. Van de ene verbazing naar de andere... Voor hen die hier geweest zijn weten wat ik bedoel, als je dan ook nog een fantastische groep hebt..Tja wat wil je nog meer...

Het is zelfs zo leuk dat we besluiten na Uyuni, gezamelijk verder te reizen, maar dat beschrijf ik in mijn latere verhalen wel...

I am in a rush, al 3,5 week nu...Saludos Rick, op naar La Paz...

Coca Cocaaaa

Morgen Cocaaaa Cocaaa deel 2, the sequal…alvast een voorproefje zie foto's...

Garganta del Diablo, Puerto Iguazu..

Garganta del Diablo, Puerto Iguazu... 10-14 nov 2008

Om niet te decadent over te komen, zal ik maar kort beschrijven, dat ik genoten heb van het geweldige uitzicht, het te gekke zwembad, de palmbomen, de cocktails en het international gezelschap in een fantastisch hostel in Puerto Iguazu.

Met dit in het achterhoofd, zodat de lezer een indruk krijgt in welke sfeer ik één van de meest indrukkenwekkende watervallen te wereld ¨Garganta del Diablo¨ ben gaan bezichtigen. Kortom wederom te gek. (maar zeg ik dat niet bij iedere beleving, een nederig excuus, ik weet dat het momenteel sneeuwt in Nl.)

Anyway, met de lokale stadsbus zijn een groepje van 6 personen, waaonder mijn persoontje, zijn we de watervallen gaan bezoeken. Het is 08.30 in de ochtend. En we zijn van plan dit aan de Argentijnse zowel aan de Braziliaanse zijde doen. Na een volle dag rondstruinen, verbazen, fotograferen, bewonderen en wederom fotograferen van het prachtige Nationale park, waar toeristen overigens 60 pesos betalen en Zuid-Amerikanen 30 peso (vind ik mooi), heb ik vervolgens nog zo´n snel bootje gepakt om zo recht in de keel van de Duivel te varen. TOP, eenmaal in het bootje richting het epicentrum, ..... heb ik niets gezien, foto´s mislukt, zonnebril verloren en bijna verzopen en daarbij ik had geen cape-je, al met al kun je zeggen dat dit gewoon fantastico is. Kletsnat, 12 minuten duurde deze trip, en met recht kan ik zeggen dat het bijzonder blijft, wat een geweld al datwater.

Devils Throat, zoals het hier genoemd wordt, heeft mijn zonnebrilletje. Het water zal blijven vallen in Garganta del Diablo en dat zal voorlopig nog zo blijven. Even had ik contact met de Duivel, ik spuugde en schraapte zijn keel. Het natuurschoon zal blijven en ik mocht even in het epicentrum zijn.

Tijd voor cocktail en een potje voetbal, Argentinië - Internationals, kijken of one touch dutch nog iets klaarmaakt..

Saludos, Beso Rick

Op naar Salta, San Pedro, Uyuni, Potosi, La Paz...

p.s. ik ben inmiddelsin La Paz, maar loop een beetje achter met Bloggen, verrassend;),

p.s. op mijn facebook staan nog meer foto´s

El club....

Boca mi buen amigo...esta campaña volveremos a estar contigo...

El club, zoals Diego het noemt....

Ingrediënten;
- t-shirt van Boca Juniors
- citymap met busticket
- kaartje voor Boca Juniors-Internacional

Wat een beleving, laat ik maar meteen met de deur in casa vallen. Echtbriljant....
¨Er valt even een stilte¨, ik geniet nog een beetje na.

Nerveus vertrokken we met de bus naar het stadion van Boca. Na een busrit van een uur komen we aan bij het stadion.Overigens is de wijk Boca niet een plekje waar je alleen achtergelaten wil worden. (Buzz maak je geen zorgen, dat zullen we niet doen met je vrijgezelle, ik weet niet of het haalbaar isweekendje BA, maar ikben voor,) )

Anyway, eenmaal in het stadion, zitten we gepropt in het vaktussen ¨activo´s¨. Een hele bijzondere ervaring. Ik denk dat de gemiddelde bezoeker goed was voor 270 jaar celstraf. Maar dat mag de pret niet drukken. Samen met 2 Zuid-Afrikanen en Ozzie vind ik een plekje vooraan,echt tussen de activo´s, echt te gek! Helaas zie ik Boca slecht spelen. We springen, we zingen, we schreeuwen, maar het werd er niet beter op. Overigens was Román (Riquelme)best aardig ;), kan ik nog wat van leren.

Ik doe het goed bij de activo´s, ik heb vuur, (de aanstekers lagen op het veld, behalve die van mij dan),soy Holandes, en vinden ze het geweldig dat ik hun clubkleuren draag. Met wat handen en voeten en mijn steenkolen spaans, kan ik dat eruit halen.

Internacional, het Braziliaanse team scoort 1-0, wij besluiten nog harder te gaan zingen.
Boca mi buen amigo...esta campaña volveremos a estar contigo....Overigens won Internacional niet in 2006 de worldcup tegen ..... (?)

Anyway, de 2e helf krijgen we een penalty, het spel is slecht, Roman verzilverd! Het stadion gaat compleet uit z´n dak. Kippenvel! Helaas van korte duur, voordat we het weten ligt de 2-1 erin. We besluiten te gaan springen, stel je even voor dat nu het hele stadion staat te springen, inclusief de Business lounche. Akelig briljant...

Het eindsignaal klinkt, we moeten nog een half uur wachten voordat we ons gevangenis vak uit mogen. We zingen nog een half uurtje....

Dale boo, dale boo, dale boca, dale boo, Todos los momentos que vivi...

BOCA mi buen amigo...esta campaña volveremos a estar contigo...
te alentaremos de corazón..esta es la hinchada que te quiere ver campeón..
No me importa lo que digan, lo que digan los demas..yo te sigo a todas partes..cada vez te quiero mas..

p.s. we verloren...de kater is verwerkt in Palermo... ;)

Reizen is hard werken....

Wie zegt dat ´reizen´ niet hard werken is....

Kortom de eersteupdate vanuit het warme Buenos Aires, met een fantastische internetverbinding, op ik vermoed op eencomputer van het jaar 1991, hadden ze toen al een 486.Anyway ik zal niet in detail treden.

Vlucht CO 103, Schiphol, 4 november om 09;10,hierbegint de reis met een flinke vertraging,de mistzorgt voor2,5 u vertraging. Zo zit ik heerlijk te wachten, uitkijkend op de terminal, kijkendnaar Nederland in de mist... Een mooi begin, na wat overpeinzingen,wordt er besloten toch maar op testijgen, toch maar in dedikke mist.

Eenmaal in het knotsgekke Amerika waar de verkiezingsstrijdlosgebarsten is maar ookhet land waar ik mijnDeo heb moeten achterlaten, heb ik een tussenstop en daarna nog een onvoorziene tussenstopin Houston, verrassing! In de tussentijd zie ik Obama winnen, MCcain verliezen en vele hamburger-lady´s voorbij lopen, not a pretty site. Toch schitterend om te zien dat men in Amerika elkaar feleciteert wanneerObama als president wordt verkozen. Dat zie ik ons met onze JP 1,2,3 nietdoen.¨Mars, congrats man, JP did it¨, not!

Anyway, van Houston naar Buenos Aires. Inmiddels wat gesprekjes verder met Roy (Israel), Cameron (Montana US),ben ik 4 fimpjes verder, heb ik mn lonley planetuit...mn krantjes gelezen, ik probeer wat te slapen...

¨Waarom nu¨....

Volgens mij ben ik nu 24 u op realiseer ik me, ik moet slapen... En dan is daar.. tadaaa,¨dat kind¨. Aarghhh... dat vervelend rotventje, dat ettertje, die %$&%(/&()7045=/(%$ .....AARGHHHH. Hij vind het nu nodig om zijn waffel open te trekken, en de hele vlucht huilend te ondergaan, dit tot wanhoop van velen enzijn moeder.(zie foto) Het ziet er lief uit, maar ik weet beter.) Natuurlijk zit ikin de buurt. Lang leven economic class, volgende keer weer gewoon Business.

Eindelijk kom ik 5 novemberom 11;07 aan op Aeropuerto Buenos Aires. Ben te moeom te genieten, maar stiekem doe ik het wel. Mijn plannen zijn gesmeed. Op naar het hostel, en dan snel naar Patagonië. Gelukkig blijkik flexibel en daarbij weten jullie ookdat ´plannen´ er zijn om het na te streven, geen doel op zich,en voordat ik het weetboek ik mijn ticket voor de voetbal match; Boca Juniors vs Internacional.(donderdag 6 november)

Ik besluit dus in Buenos Aires te blijven en boek het hostel tot zaterdag, maar goed ook datis aan verandering onderhevig. Misschien wordt het vrijdag,dan heading South. Maar wat een kopzorgen zeg. Al dat reizen maakt moe en dorstig, daar moet op gedronken worden.

Nog even snel indrinken onder de wedstrijd Celtic-Man U., een pooltje leggen, een kaartspelletje Shitheads, vervolgens duiken we de stad in, Buenos Aires here I come...

Samen met 2 knotsgekke Brazilianen, Matheus, Steveau, en Cameron, eneen groep Engelsen, Amerikanen duiken we het nachtleven in. Pffffffff....San Telmo Rocks...dat kan ik je vertellen. = Mam dit stukje hoef je niet te lezen hoor =.... Anyway, als je in Buenos Aires bent, ga vooral naar het Museo, echt briljant....Om 03;00 zijn de 2 brazilianen, ik en de Amerikaan met de taxi naar een ander ´area´ gegaan, je voelt het al aankomen, we zijn nog zo op 4 of 5 plekken geweest, geen idee waar, wat ik nog wel weet is dat we schreeuwend uit de taxi hebben gehangen en we zomet zijn allengevierd hebbendat we er zijn......en in Buenos Aires..

Met veel hoofdpijn is het me toch gelukt om een verslagje te schrijven, pffff.....wat een Big Night en een geweldige ervaring rijker. Uitspraak van de avond; ¨Losiento, soy Holandes..¨.

Zaterdag vertrek ik naar Puerto Madryn en probeer ik de walvissen te spotten.
Maandag naar Bariloche waar ik een crash courseSpaans pak
Perito Moreno staat ook nog ergens op het programma en natuurlijk Torres del Paine...
Argentinië sluit ik af met een bezoek aan de Iguazu watervallen, waarna ik doorsteek naar Bolivia, denk ik...Hoezo, reizen is niet hard werken...

Beso Rick ...