Uyuni - La Paz, en la noche de sábado a domingo, vamos de La Paz, caramba.

Ode aan de Boliviaanse bus, a real experience..

In eerste instantie waren we, de Uyuni groep, erg content met onze 80 Bolivianos-deal richting La Paz. Zo buikten we nog even gelukkig uit in Uyuni en waren we klaar voor onze nachtrit naar La Paz.

Al met al al een mooie ervaring, die ik jullie niet wil onthouden. Gelukkig werden de prachtverhalen van Arjen B, Mark K. en Marcel R. bevestigd, waarvoor dank, tijdens deze dwaze rondrit in de ´Garlic Chicken bus´, natuurlijk te vol, overboekt en overladen....

¨Plekje 32 was de mijne..¨, in een pracht van een bus, waarvan ik helaas vergeten ben een kiekje te nemen, maar neem van mij aan, een prachtexemplaar. Met een authentieke uitstekende lange neus, mooi groen gekleurd, rode en witte strepen, met van die oude wit zwart gestreepte banden en een voorruit die natuurlijk kapot is, (heb ik al in een bus gezeten met geen kapotte voorruit) in ieder geval heeft men getracht de voorruit te maken met wat tape en is ´ie´ iets te veel geblindeerd. Mooi!

Voor het interieur gebruiken we hier en daar wat ornamentjes, die het geheel binnen wat opfleuren en hetgeen maakt tot een soort religieuze bijeenkomst of enge temple. Daarbij, krijg je, laat ik het zo zeggen een hoop authentieke dingetjes en vooral authentieke mensjes met echte bagage, levend al dan niet levend, riekend in ieder geval. (lees kippen, en ander spul, ik dacht te herkennen, hooi, vlees, chinees eten ofzo..)

Voeg aan dit verhaal een kleine, iets te dikke, zweterige chauffeur met snor toe, waarvan de wallen tot op de grond reiken en het stuur groter is dan zijn armen. Daarbij vergeet ik te melden dat plekje 32 achterin is.

Natuurlijk zit onze groep verspreid, mijn buurman links, tja, uhm, maar nog veel irritanter is één van de ´indigious people´ in het gangpad. En natuurlijk zit ´ie´ met z´n handeltje en zijn vrouw ook naast mij. Het gevecht om de armleuning is overigens gewonnen door mij, dit na een gevecht van slechts 2 uur in het donker, echt waar, (rocky tune volgt) helaas heb ik op mijn beenruimte een beetje moeten toegeven. Waar blijft de muziek ...

Anyway plekje 32, en één keer raden waar de Box-Speaker zat. Amper na vertrek vond de chauffeur het nodig om de nacht door te komen met wat muziek. Mijn gekregen ducktape van Arjen doet in dit verhaal zijn echte nuttige intrede. Het tapen van de Box..., niet dat het helpt maar toch. Het kussentje van Marie Louise en Danielle leg ik stiekem een beetje tegen mijn buurman, en probeer de slaap te vatten.. Aangezien het al 21.00 en stekendonker is, want waarom zou je de verlichting aan doen in een nachtbus.

Na een uurtje of vijf volgt de eerste stop. Ik vraag me af of er nog asfalt komt, asfalt, perdone... Anyway, in het donker komen we erg vroeg aan in La Paz. Veilig en een prachtig verhaal verder. Bedankt Boliviaanse Bus, bedankt, wat een vette ervaring.

Vervolgens nemen we een dankbare stille taxi van het Busstation van La Paz, en checken we in in hostel ´Wild Rover´, zo voelde mijn bus ook, we douchen en we gaan naar bed, we zijn kapot. De muziek dendert nog na in mijn droom, over een paar uurtjes pakken we La Paz, op naar de Prison van La Paz.

Dit even terzijde, gewoon even een verhaal,ik vond dat de Boliviaanse bus een plekje mocht krijgenop dit Blog..

Op naar het verhaal Prison...LA PAZ...