Donderdag 20 november zo ergens tussen San Pedro and Uyuni

Coca Cocaaaa...., trillerig, koud, warm, koud, beetje shaky, spierpijn. Ik ben het,classic example van.. Terwijl het klinkt als een goede stapavond, blijkt de realiteit anders.
The Altitude disease strikes back. *ik zou zeggen sla pagina 1095 er maar eens op na van de Lonley Planet. Alle stages ben ik tegengekomen, ervaren en beleefd. Op de vomit na dan.

Het hing al een paar daagjes in de lucht, vanaf het moment dat ik me op zo'n 4000 meter San Pedro begaf werd het nog lichter in mijn hoofd. Kun je voorstellen, amigos.
Mijn arme bolletje was zo leight als een calorie arm biertje, mn hoofd draaide zo af en toe en soms leek het op hol geslagen, tel daarbij de spierpijn en de stomach ache op en je bent er.. Altituut dieseess, zoals mijn gids Marcos het uitspreekt.

Het is inmiddels donderdag en vandaag sloeg de Altituut dieseess hard toe. Even terugblikkend,dat zet e.e.a. in perspectief. Dus filmisch gezien volgt er nu een flashback, comprendes.

Zaterdag zet ik mezelf na een fantastisch verblijf in een te luxe hostel op de bus richting Salta. Na 23 u bussen kom ik hier, volgens mij op een zondag aan. <pff data en tijd, ben t kwijt> Anyway een leuk rustiek westers georienteerd stadje, dat Salta. Na een dagje
siteseeing met wat mates, s'avonds een biertje en volgende dag wat geregel, de laundry en een uitstapje met zo'n paard. Blijkt dat Salta eigenlijk wel 'far out' relaxed is. s'Avonds een hapje eten en een bescheiden biertje, want wat wil je met een Ier en
een Schot in het gezelschap. Zo bieren we Salta goodbye, op naar San Pedro.. Chili....

Dinsdag 07.00 Busje in richting Chili, waar we zo omstreeks 15.00 aankomen, maar vanwege, hoe kan het ook anders een staking aan de grens, moeten we slechts 2,5 u. in de hitte wachten. Relax. Overigens zijn we hiervoor door zo'n 2 u. no mans land gereden, no borders, no mansland dus, waar ik overigens Peter Pan niet ben tegengekomen, flauw grapje mijnerzijds, maar wat wil je na een zonnesteek op te lopen bij de Boliviaanse grens. Anyway, we wachten, wachten en om 17.00 besluit een klerk het werk te hervatten, hij wil ook naar huis. Nadat we een uitgebreid fotosessie moesten maken van de staking. En dit aan zoveel mensen moisten laten zien, tja mooi verhaal doe ik dus niet aan mee. 2 u wachten in de hitte en dan ook nog vragen om foto’s aan het thuisfront te laten zien, dacht het niet Piet. Na een simpel stempeltje, a quick peak to our lugage, was het zo gepiept, verdorie
20 minuten later lag ik in mijn Hostel bedje. De eerste symptomen treden in.
Volgens mij ligt San Pedro op 3800 meter dus dat zou kunnen.

Na een avondje sterrenkijken, sandboarden en mountainbiken, duik ik mn drie hoog
stapel Hostel bedje in. Top, zit ik nog hoger.

Volgende dag, dat moet dan Woensdag zijn knallen we
naar Bolivia om een hoogtepunt mee te maken, de Zoutvlaktes....

Woensdagochtend, eerst naar de grens, wederom alom respect voor de staking, wachten we geduldig af wanneer de mannen weer eens zin krijgen om ons door te laten. Zo begrijp ik van 1 van de stakers dat zij 44% loonsverhoging willen, tja..uhm..wat zal ik daar van zeggen. Ik kon alleen
maar 'muy buen' uitbrengen. Een Franse naast mij vond het een rustige staking, ik dacht nog 'Fransen, de uitvinders van het staken', 44% woeiii, daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren.

Van de grens uiteindelijk met Jeeps, <herstel, toyota jeep's> Bolivia in, JIHOE...