¨Marching Powder¨..La Paz, San Pedro Prison nog ergens in 2008..

¨Een man met een mes¨, stamel ik en hij heeft het op mij voorzien. Brett, Craig en Maarten sperren hun ogen van verbazing, Rick´s mond staat open…

Na aandringen en drammen van mijn kant, gaan Brett, Craig en Maarten overstag, we vertrekken naar San Pedro, de beruchte gevangenis van La Paz. Er zijn geen officiele tours voor dit uitstapje, geen aanduidingen of tourist information. Toch weet elke backpacker van deze must see operatie, weliswaar niet zonder risico.

Eenmaal voor de gevangenis, lopen we, zoals men ons verteld heeft te doen, voor de gevangenis een beetje de toerist te spelen. Ernesto komt na 2 keer op ons af, na een snelle deal staan we voordat we het weten in een aftans hokje, geld te schokken, mooi. Ik vind het nu al een avontuur..

Gepakt en gezakt met sigaretten en Skittles en MM´s, na wat omkoopgeld voor bewakers, regelaartjes zijn we 1000 Bolivianos verder, staat we voor een tafel met 6 bewakers, een hek waarachter de gevangenis schuilt. Handen en armen wurmen zich door het hek, een heel bedrukkend gevoel, vooral als je nog naar binnen moet. Nadat ik nummertje 9 op mijn arm krijg en een vermelding als gast in het grote bewakers logboek, vervolgen we onze weg, ¨the gate is open¨

Het hek opent zich, 6 mannen komen op ons af, niet al te frisse jongens, waarvan eentje onze gids blijkt, de rest bewaakt ons. Manuel heet hij en zo verdient hij wat bij...Overigens waren we in de veronderstelling dat er een aparte route was voor bezoekers, enzo, maar gelukkig was dit niet zo.

Vervolgens lopen we in sectie 1, krijgen een korte briefing van onze grote vriend, de ¨ gecokede tourbegeleider¨, die naar zijn eigen zeggen zit voor wat ¨drugs¨.

Zo verteld Manuel, de begeleider van dit tourtje, dat er ongeveer 1500 personen gevangen zitten. Er overlijden er 4-5 per maand door mysterieuze ´causes´. Zo legt hij uit dat de gevangenis een wereld op zich is met eigen wetten, regels, procedures en eigenlijk een eigen economie is. In deze gevangenis betaal je voor een cel, bed, dorm, geen geld is geen slaapplek. Je betaald als het ware, dus voor je verblijf, kun je dat niet dan kom je in een sectie waar je niet wil zijn.

In deze economie is het nodig jezelf staande te houden door het maken of jezelf nuttig maken. De een doet dit door tourguide te spleen of speelgoed te maken uit blik, de ander verft, kookt of..coked Want het belangrijkste goed hier in deze economie, waar het om draait, is ¨COCA¨, COKE of COCAINE. De gevangenis is hoe gek het ook klinkt één van de grootste cocainefabriekjes van La Paz. s´Nacht is het moment van trading, op (Wall) Coke Street.

Zo zien we als eerste het hospitaal, waar je onder embarmelijke omstandigheden kan sterven. Vervolgens langs (eet)winkeltjes, de fitness ruimte, het biljartlokaal, de kapper en zien we de schoenmaker aan het werk. Overal waar we zijn, er zijn verschillende sections, zien we kinderen spelen, vandaar dat onze MM´s en Skittles een groot goed waren. Elke sectie heeft zo zijn verhaal, zijn eigen status, wetten en beschermheer. Vaak zit het verspreid met drugsdealers, verkrachters, moordenaars en elke sectie heeft een verschil qua welstand. Kun je veel betalen heb je een betere kamer in een betere sectie. Overigens zitten de verslaafden apart. Manuel verteld dat dit overigens wel een wassen neus is, je bent zo over de daken geklommen om wat drugs te scoren.

Plots, vanachter een groepje mensen komt een man op me af met een zelfgemaakt mes. Ik schrik me echt helemaal wezenloos. De 6 gevangengen die door moeten gaan als bewakers doen niets, ze zien het niet. Ik kijk versufd rond. Dit is het moment dus.. dit is het risico. Zo makkelijk is het, dat is hier wat een mensenleven waard is, denk ik. En hij komt op mij af. Ik zie hem komen met het zelfgemaakt mes en .....hij maakt een beweging, en hij lacht.. De 6 andere lachen met hem. Het is een grapje, dat we niet kunnen waarderen, ik lach, maar ben echt niet blij. Je voelt je echt op dat moment machteloos..Ik ben niet op m´n gemak, eigenlijk niemand, je voelt het..het krioelt..

We zien pleintjes, sauna´s, het befaamde zwembad waar volgens het boek ¨Marching Powder¨ de mensen verdwenen. Kleine celletjes met matrassen en het stinkt. De electriciteit is houtje touwtje..

Zo lopen we van sectie naar sectie. Moordenaars, drugsdealers, verkrachters. Een man klampt mij aan, hij heeft zijn vrouw vermoord en hij was vroeger een politieman. Hij deed het samen met zijn dochter en hij wijst...Ik zeg weinig terug, de man begint tekeer tegaan, zonder enige reden. Ik sta..

We bezoeken de cel van Manuel waar hij ons zijn stalen pijp laat zien, een boksbeugel etc, dit allemaal ter verdediging. Vooral s´nachts, zegt de gecokede Manuel.

RED POOL: Zoals elke gevangenis zijn kinderverkrachters personae non gratae. Daarvoor zijn/waren speciale zwembaden, rondom het bad werden dolken geplaatst en zo kon de kinderverkrachter er niet meer uit. Men liet ze creperen in the RED pool en men sloeg dit ritueel lachend gade totdat de gevangene zichzelf zo vaak gestoken had, dat de dood erop volgde. Red Pool, hard, effectief, bizar en schokkend.

We tippen de trippende Manuel in een klein kamertje, waar ieder zich verzamelt heeft, we geven onze laatste sigaretten weg, de MM´s, de Skittels had ik al weggegeven aan de kleine kinderen, die daar wonen. We betalen onze laatste ´camerafee´voor de foto´s. Hier en daar zien we de coke deals nog gesloten worden. Ik wil weg, het benauwd, ik lees het boek wel, Marching Powder, want hoe is het hier ´s-nachts in hell´s name..

Tip: boek 'Marching powder' van Rusty Young. Het boek beschrijft de verhalen van Thomas McFadden die 4 maanden in de gevangenis gewoond